توانایی شبکه کردن سریع و آسان دستگاه ها در دنیای متصل بسیار مهم است و اگرچه چندین دهه است که وجود دارد ، DHCP یک روش اساسی برای اطمینان از اینکه دستگاه ها قادر به پیوستن به شبکه ها و پیکربندی صحیح هستند ، باقی می ماند. DHCP تا حد زیادی خطاهایی را که هنگام اختصاص آدرس IP به صورت دستی ایجاد می شود ، کاهش می دهد و می تواند آدرس IP را با محدود کردن مدت زمانی که یک دستگاه می تواند آدرس IP فردی را حفظ کند ، گسترش دهد. تعریف DHCP DHCP مخفف پروتکل پیکربندی میزبان پویا است و یک پروتکل شبکه است که در شبکه های IP استفاده می شود. جایی که یک سرور DHCP به طور خودکار آدرس IP و سایر اطلاعات را به هر میزبان در شبکه اختصاص می دهد تا بتوانند با نقاط پایانی دیگر به طور م communicateثر ارتباط برقرار کنند. علاوه بر آدرس IP ، DHCP همچنین ماسک زیر شبکه ، آدرس دروازه پیش فرض ، سرور نام دامنه (DNS) را اختصاص می دهد. ) آدرس و سایر پارامترهای پیکربندی مربوطه. درخواست نظرات (RFC) 2131 و 2132 DHCP را به عنوان یک نیروی مهندسی اینترنت (IETF) تعریف می کند- استانداردی بر اساس پروتکل BOOTP تعریف شده است. DHCP مدیریت آدرس IP را ساده می کند. هیچ دو میزبان نمی توانند آدرس IP یکسانی داشته باشند و پیکربندی دستی آنها احتمالاً منجر به خطا می شود. حتی در شبکه های کوچک ، تعیین آدرس های IP به صورت دستی می تواند گیج کننده باشد ، به ویژه در دستگاه های تلفن همراه که به طور غیر دائمی به آدرس IP نیاز دارند. همچنین ، اکثر کاربران از نظر فنی به اندازه کافی اطلاعات آدرس IP را در رایانه پیدا نکرده و آن را اختصاص می دهند. خودکارسازی این فرآیند زندگی را برای کاربران و مدیر شبکه آسان می کند. اجزای DHCP هنگام کار با DHCP ، درک همه اجزا مهم است. در زیر لیستی از آنها و کارهایی که انجام می دهند آمده است:
- سرور DHCP: دستگاهی تحت شبکه که سرویس DCHP را اجرا می کند و آدرس های IP و اطلاعات پیکربندی مربوطه را در خود نگه می دارد. این معمولاً سرور یا روتر است ، اما می تواند هر چیزی باشد که به عنوان میزبان عمل می کند ، مانند دستگاه SD-WAN.
- مشتری DHCP: نقطه پایانی که اطلاعات پیکربندی را از سرور DHCP دریافت می کند. این می تواند یک کامپیوتر ، دستگاه تلفن همراه ، نقطه پایانی اینترنت اشیا یا هر چیز دیگری باشد که به اتصال به شبکه نیاز دارد. اکثر آنها پیکربندی شده اند تا اطلاعات DHCP را به طور پیش فرض دریافت کنند. آدرسها معمولاً به صورت متوالی از پایین به بالاترین تقسیم می شوند. زیرشبکه ها به مدیریت شبکه ها کمک می کنند.
- اجاره: مدت زمانی که یک سرویس گیرنده DHCP اطلاعات آدرس IP را در اختیار دارد. هنگامی که قرارداد اجاره منقضی می شود ، مشتری باید آن را تمدید کند.
- رله DHCP: روتر یا میزبانی که پیامهای مشتری را که در آن شبکه پخش می شود ، گوش می دهد و سپس آنها را به سرور پیکربندی شده ارسال می کند. سپس سرور پاسخ ها را به عامل رله ارسال می کند و آنها را به مشتری منتقل می کند. این می تواند برای متمرکز کردن سرورهای DHCP به جای داشتن یک سرور در هر زیر شبکه استفاده شود. این موارد عبارتند از:
- پیکربندی دقیق IP: پارامترهای پیکربندی آدرس IP باید دقیق باشد و هنگام برخورد با ورودی هایی مانند "192.168.159.3" ، اشتباه کردن آسان است. عیب یابی اشتباهات تایپی معمولاً بسیار مشکل است و استفاده از سرور DHCP این خطر را به حداقل می رساند.
- کاهش درگیری های آدرس IP: هر دستگاه متصل باید دارای آدرس IP باشد. با این حال ، هر آدرس فقط یکبار قابل استفاده است و یک آدرس تکراری منجر به درگیری می شود که در آن یک یا هر دو دستگاه نمی توانند متصل شوند. این می تواند زمانی رخ دهد که آدرس ها به صورت دستی اختصاص داده شوند ، به ویژه هنگامی که تعداد زیادی نقطه پایانی وجود دارد که فقط به صورت دوره ای به هم متصل می شوند ، مانند دستگاه های تلفن همراه. استفاده از DHCP این اطمینان را می دهد که از هر آدرس فقط یکبار استفاده می شود.
- اتوماسیون مدیریت آدرس IP: بدون DHCP ، مدیران شبکه باید آدرسها را به صورت دستی تعیین و لغو کنند. پیگیری اینکه چه دستگاهی چه آدرسی دارد می تواند بیهوده باشد زیرا درک اینکه دستگاه ها به چه زمانی به شبکه نیاز دارند و چه زمانی آنها را ترک می کنند تقریباً غیرممکن است. DHCP اجازه می دهد تا این کار به صورت خودکار و متمرکز انجام شود تا متخصصان شبکه بتوانند همه مکان ها را از یک مکان واحد مدیریت کنند. برای مثال ، ممکن است یک سازمان بخواهد طرح آدرس دهی IP خود را از محدوده ای به محدوده دیگر تغییر دهد. سرور DHCP با اطلاعات جدید پیکربندی شده و اطلاعات در نقاط پایانی جدید منتشر می شود. به طور مشابه ، اگر یک دستگاه شبکه ارتقاء و جایگزین شود ، نیازی به پیکربندی شبکه نیست. به همین دلیل ، خطرات امنیتی متعددی را شامل می شود ، از جمله سرورهای غیر مجاز که اطلاعات بد را به مشتریان ارسال می کنند ، به IP های غیر مجاز آدرس IP می دهند و آدرس IP را از کلاینت های غیر مجاز یا مخرب تهی می کند. از آنجا که سرویس گیرنده هیچ راهی برای تأیید صحت یک سرور DHCP ندارد ، می توان از سرورهای روژ برای ارائه اطلاعات نادرست شبکه استفاده کرد. این می تواند باعث حملات انکار سرویس یا حملات مرد در وسط شود که در آن یک سرور جعلی داده هایی را که می توانند برای اهداف مخرب استفاده شوند ، رهگیری می کند. برعکس ، از آنجا که سرور DHCP راهی برای احراز هویت مشتری ندارد ، اطلاعات آدرس IP را به هر دستگاهی که درخواست می کند ، می دهد. یک بازیگر تهدید می تواند مشتری را پیکربندی کند تا مدام اعتبارنامه خود را تغییر دهد و به سرعت تمام آدرس های IP موجود در محدوده را خالی کند و از دسترسی نقاط پایانی شرکت به شبکه جلوگیری کند. مشخصات DHCP برخی از این مسائل را برطرف می کند. یک گزینه اطلاعات Relay Agent وجود دارد که مهندسان را قادر می سازد تا پیامهای DHCP را هنگام ورود به شبکه برچسب گذاری کنند. از این برچسب می توان برای کنترل دسترسی به شبکه استفاده کرد. همچنین برای احراز هویت پیام های DHCP پیش بینی شده است ، اما مدیریت کلید می تواند پیچیده باشد و پذیرش را متوقف کرده است. برای تأیید DHCP می توان از احراز هویت 802.1x ، که در غیر این صورت به عنوان کنترل دسترسی به شبکه (NAC) شناخته می شود ، استفاده کرد. اکثر فروشندگان پیشرو شبکه از NAC پشتیبانی می کنند و استقرار آن بسیار ساده تر شده است.
به انجمن های شبکه جهانی در فیس بوک و LinkedIn بپیوندید تا در مورد موضوعات مورد نظر نظر دهید.
حق چاپ © 2018 IDG Communications، Inc.